Bir çiçeğin tabiata seslenemediği gibi

[ƒяαмвυαz]

her bakışın yarına bıraktığı avanslarını bir
kerede alışıdır
ağlama
hep çok geçlerin içine at içine o masum gözleri
eski bir plak yapıp yüreğini geçmişin türküsü ile yak yüreğini..
olmadımı zula vaktin
yenikmi düşeceksin
siyahın en karasındamı bırakacaksın,tomurcukları
ve talanların vedaların
kara tırnaklarına yapışıp sökme vaktin gelmedimi
beyazlarının sofra vakti gelmedimi..
gelmedimi dağ çiçeklerinin kokusu
kekik kokusu
bak çiğdemler yeşilini bıraktı
titreyerek bana baktığın
ellerimi tuttuğun ürkek ceylan zamanlara
mahsere zamanlarına sakladığım sevdam
ağlama
suyun damla damla esaretinde çıkma vakti
kuşatmaları
yarma vakti..
ben geldim düşlerine
gel artık giy artık
beyaz düşlerimizi
siyahlarının üstüne baksın
soysuz gözler
olmasın artık düşlerinde kör bıcak sancıları. ..
gözlerindeki beni özledim
iklimim yağmura dönük
ve gözlerinden başayıp gökkusakları renklerinde bitirdiğim hayattadır ancak
mutluluğum
seviyorum seni
düşlerimin yamalarında gezinişim ve yok oluşum senin yokluğuna
bilirim hayat sana yedirmiştir
ay ışığında en kalleş pusularını
sindirmiştir kendini
gözyaşları ile sölediğin matem türkülerine .
cana can değmez bilirim ekmeğinde
somununda yeşil soğanında bırakmıştır nankörlüğünü
fakirliğim yokluğunda başlar
artık hayatın sana kendini eskitemediği zamandayım
yüreğinde yalın ayak yürüdüğüm kadınım...

[ƒяαмвυαz]

Kadın adamı çok seviyordu...
Yemyeşil ovalarını verdi adama
Yaşam fışkıran.
Beni seviyor musun?
Evet, dedi adam...
Güneşini, ayını verdi kadın
Yıldızları taktı bir bir adamın omuzlarına...
Beni seviyor musun?
Tabi, dedi adam...
Kadın çağladı
Gürül gürül akan pınarını verdi adama.
Beni seviyor musun?
Elbette, dedi adam...
Kadın bağlandı
Yaşam ipini adama verdi.
Bir oldular tek oldular adamla.
Beni seviyor musun?
Biliyorsun, dedi adam...
Kadın dağlarını verdi adama
Tırmandılar doruklara.
Beni seviyor musun?
Aşağılara baktı adam zirveden.
Başkalarını gördü
Sustu adam...
Ağladı kadın...
Gözyaşını verdi adama
Almadı adam...
Kadın onurunu verdi adama
Şaşırdı adam...
Sordu yine usulca kadın
Beni mi seviyorsun?
Onu da seviyorum seni de, dedi adam...
Sustu kadın...
Verecek bir şeyi kalmadığında...
Senin yüreğine ihtiyacım var, dedi adam
Başkasını sevebilmek için...
Çıkarıp yüreğini verdi kadın.
Korktu adam...
Beni sevmiyor musun, dedi adam.
Sesi yoktu kadının söyleyemezdi.
Gözleri yoktu kadının ağlayamazdı.
Kalbi yoktu kadının sevemezdi.
Onuru yoktu kadının yaşayamazdı

[ƒяαмвυαz]

Biliyorum bir gün bu şehirden gidecek, beni mazine gömeceksin... Giderken elinde valizin ve yüreğinde bastırdığın bir sevinç olacak... Kaybettiğim mutluluk köz köz akarken gözlerimden, buruk bir vedayla yollayacağım seni yuvana... Önünde yürürken simsiyah ıslığımla, tayfanın fırtınaya duyduğu öfkesiyle, susarak haykırırken kaderime, ve düşerken bir hazan yaprağı gibi yolunun üzerine, sen, aldırmadan çiğneyip geçeceksin... Biliyorum beni mazine gömeceksin. Sen başka güneşlerin kızıllığında gülerken doya doya, seni sensiz yaşayan, kendini sana yazılan ama duyuramadığı şiirlerinin dizelerine asan, kalemine kanını mürekkep yapıp; seni sensizlikte arayah bu şairi hiç düşünmeyeceksin...

Ama ben yinede; elini ilk tutabildiğim anla ısınıp, ilk öpüştüğümüz anla uçacağım... Sonra ayrılık bir yılan gibi yüreğime sızınca, sarhoş sızılar içinde kıvranacağım... Biliyorum, bir gün çevresini, şatafatlı *******de, iltifat kokan ağızların sardığı, yönünü bulamayan bir göçmen kuşa benzediğinin haberini getirecekler bana... Ben hatırlatıldığımda belki de: "Bir çocukluktu geldi geçti..." değinin haberini... Halbuki bende, o mutlu günlerde gizlice alıp sakladığım, muska niyetiyle hala göğsümde taşıdığım, bir kaç saç telin kalacak... Bu şehrin her köşesinde karşıma çıkacak, her kar yağışında lapa lapa, her yağmurda sağnak sağnak aklıma düşeceksin...

Biliyorum... Ayaklarım birlikte gidilen mekanlara götürürken beni, ararken beni bekleyen bir masada gölgeni, hayal kırıklığımla sığınarak umuduma; gelmeni bekleyecek, SENİ HEP SEVECEĞİM... Biliyorum, son bir kez olsun geleceksin bu şehire... Ve beni görüp, belki de güleceksin; "Sen hala oralarda mısın?..." diye. Şiirlerimi uzattığımda ellerim titreyecek, bir sevda buseni vermeni bekleyeceğim... Sen omuz silkeleyip, her zaman yaptığın gibi: "Ne yapalım sevmek işte böyle" diyerek sevilmenin bencilliğinde, gülecek ve tekrar bu şehirden gidecek, beni mazine gömeceksin...

[ƒяαмвυαz]

Sensiz bir gece yarısı daha çalıyor kapımı. Evde yok numarası yapıyorum.Lambaları söndürdüm, televizyonu kapattım, ışık görünmesin diye sigaramıbile yakmadım…Korkuyorum sensizliği içeriye almaya. Ne yapayım be bitanem, gece yarıları
daha bir kalleş oluyor sensizlik, boğuyor beni, duymak istemediğim şeyler
söylüyor bana, canımı yakıyor, başımı ellerimin arasına alıp saçlarımı yoluyorum, ağlıyorum, sensizlik daha çok üzerime geliyor, ben daha çok
kanıyorum…
Kapım çalınana kadar seninleydim oysa. Kapatmıştım göz kapaklarımı, tenintenimdeydi, saçlarımı okşuyordu ellerin, bizim şarkımızı söylüyordu dilin.Offf sensizlik hala kapımda, inanmadı galiba evde olmadığıma…

Az önce gözlerine (resmine) bakarak şiir yazdım sana, sonra dizlerine
(yastığıma) yatarak okudum… İki fincan kahve yaptım karşılıklı içebilmek
için, kahvelerimiz yarıya geldiğinde fincanları değiştirdim, kaderlerimiz
karışsın birbirine diye… Sonra fincanını çevirdin. Tam falına bakacaktım;

‘Bir kadın var’ diyecektim sana.. ‘Bir kadın, o kadar çok seviyor ki seni,öl desen ölür uğrunda,yan desen yanar hasretinle,tutuş desen
tutuşur teninde bedeni,gel desen koşarak, sever adım gelir yüreğine,git desen kızmaz sana, kızamaz.arkasına bakmadan gider...İşte öyle çok seviyor seni, güneşi ilanetti, nefesi ilan etti, canı ilan etti sevgin için…’ diyecektim.

Sensizlik çalınca kapımı gittin, birden bire gittin… Kapım artık çalmıyor ama hala
geri gelmedin, anlaşılan sensizlik pusuda, benden bir hayat belirtisibekliyor sokağımda…

Daha neler neler yapacaktık oysa… En güzel rengimi giyinecektim karşında,sana şarkılar okuyacaktım, dans edecektik, sonra dalacaktım gözlerine,
küçük bir buse konduracaktım dudaklarına, sen yatacaktın yatağıma, kolunuaçacaktın şöyle, usulca sokulacaktım, koluna uzanıp yönümü sana dönecektim,
elimi yavaşça yaklaştıracaktım boynuna, saçlarını okşayacaktım, ama uyuyansen değil ben olacaktım. En güzelini görecektim rüyalarımın… Sensizlik
çalınca kapımı gittin… senden uyandım…
Bak içim sıkılmaya başladı, yüreğim daralıyor. Bir sessizlik hüküm sürüyorsokağımda.

Pencereler açılıyor, perdeler uçuşmaya başladı, odamın kapısı çarpıyor,sokak lambasının ışığı neden vurmuyor odama? Üşüyorum… Korkuyorum…

Nerdesiiin? Kapım zorlanıyor, açmaya çalışıyorlar işte nerdesin?

Sensizlik bu! Evet sensizlik… İçeri girmeye çalışıyor, alacak beni benden,kahredecek yine… Nerdesin? Dayanamıyorum. Bak kapımın kilidi kırıldı,
odalara saklanıyorum…
Buldu işte beni! Üzerime yürüyor işte, içime girecek önce, sonra beynimikemirecek nerdesiiin? Ölüyorum diyorum gelll… İzin verme yok oluşuma gelll…
Kanatma beni…
Allah kahretsin gel artık geeeeeeeeeeell …


Yoksun… Sensizlik içimde… Ben SEN’ im … Ben SENSİZİM

[ƒяαмвυαz]

Gözlerin diyorum yar, görmedim diyorum. Kapalı mıydı hala? Karanlık mıydı "ben"? Bilemedim yar, bilemedim...

Bilsen ne afakanlar kusuyorum *******ime... Her sabah hiçbir şey olmuyorsun! Akşam olsan çekeceğim yorgunluğuma ve dalacağım uykusuzluğa. Heyhat! Susuyorsun yar, susuyorsun... Ve ben hep uyanığım zamansız ölümlere. Hep ben yar...

Bilsen, durmanın yoruculuğunda öğütmek hayatı, intizar dişlilerinde kırmak mavi gülücükleri, ne dayanılmaz, ne dayanılmaz yar... Teğet geçmek yangınlara. Gözlerinde intihara eğreti durmak. Kendimi bende bulmak. Mavilerle de olsa ağlayamamak ne zor yar...

Şimdi söyle yar, nerede o gül ektiğimiz yangınlar? Çöl bitirdiğimiz yağmurlar? Ve kana kana içmeler susuzluğu? Nerede beni dar edişin vakitlere? Fezaya fırlatışın suskularımı? Kaypak yollarda hayatı durduğum. Saatli bombamı en saatsizliğime kurduğum. Senli düşlerimi hep bana yorduğum. Sensizlik ateşlerimi Sibirya'ya sürdüğüm ve kendime yandığım o "düşkavuran" nöbetlerine özgür zamanlar. Nerde yar! Oysa yaşamak vardı gayr-ı resmi ortaklığın sürgün ortağı olarak şu ölümü! Yüzde kırk dokuz hisselerle yanmak göğün erişilmezliğine. Her adımda biraz daha geri gitmek. Her intiharda yeniden dirilmek

[ƒяαмвυαz]

Bir köse basinda avuç açmak umutlara
Sonra da katmer katmer yanmak acilarla
Hasret yanginlariyla kanka olmak
Ardindan okumak gözlerinden tüm gelecegi
Sevdamin yankisiyla ruhumu acilara gark etmek
Yasamin agirliginin çökmesi omuzlarima
Ve yigilip kalmak bir kaldirim tasina
Ama her seye ragmen umutlu olmak
Gülümseyerek bakmak hayata
Bir çocugun ürkek bakislarinda yakalamak meraki
Kalbini bir zincirle boynuna asabilmek gösteristen uzak
Hayalimdeki sana dokunabilmek gerçeklige inat
Parmak uçlarimdaki hislerin yansimasi yüzüme

Ey içimi yakan günesim
Ne kadar yaklassam sana küle dönerim
Uzaklasirsam senden ayazda kalir yüregim
Sevmek, çok ama çok sevmek
Alip basimi bu sehirden gitmek
Ve seninle bir ömür geçirmek

Hayal mi? Gerçek mi?
Ya umut?
Suskunlugum diz boyu.

Tüm bunlar ne biliyor musun?
Sevmek..sadece sevmek..
Her seyi bir kenara birakip
Tüm acilari uçurumdan atip
Delicesine sevmek..
Bu kadar çok seviyorum demiyorum
Böylesine seviyorum seni diyorum
Biraz hayat, biraz gerçeklik, biraz ask
Ve en önemlisi vuslat arkasi gelen hüzün
Ortaya çikan ise devasa bir sen
Seni çok degil kocaman degil
Böylesine seviyorum iste

Masal degil hayatimin ta kendisi
Gelecek göz kirpiyor omuzlarinin üzerinden
Sen hayatsin,
hayat da sen


Sema Sener

[ƒяαмвυαz]

Sen yoktun, geceyi bin yıldıza bölerdim. Uykuyu kendime haram ederdim. Yorgun sabahlara güneşsiz yarınlara uyanırdı her gün yüreğm. Kime sorsam bilmezdi seni. Öfkem onlara değil kendimeydi hep. Ağlamaksa, içe akıtılan gözyaşı, kimse görmezdi...

Her yağmur yağışında bu kentte, damla damla düşerdi özlem. Islanmak değildi beni korkutan, o damlalarda boğulmaktı. Yokluğun beni boğardı. Öyle zorki dayanmak, sensiz geçen her dakika yüreğime çözülmeyecek bir düğüm atardı. Sıkılırdım, bunalırdım da, isyan bile edemezdim, sesim çıkmazdı.
Beni umursar mıydın, böylesine acı çekmemi anlar mıydın bilmiyorum? Yoktun çünkü, olsaydın ben böylesine acı çekmezdim ki... Olsaydın, özlemek denen şeyin bu kadar zor olduğunu bilmezdim ki...

Sahi nasıl gitmiştin sen? Niye gitmiştin? Yıldızlara yazdığımız sevda bitmiş miydi? Kimdi seni çağıran yanına? Bir bulsam cevaplarını bu soruların... Çaresizlik diye bir şey varmış hayatta ve ben bunu yeni öğreniyorum.
Bazen kendimle savaşıyorum, seni sevmekten kurtulmalıyım diye. Öylesine karmaşık bir denklem ki bu...

Seni sevmekten kurtulamazsam, benliğimi yitireceğim. Ben, ben olmaktan çıkacağım biliyorum. Kurtulmayı başarırsam bu kez yüreğimdeki boşluğu nasıl dolduracağım peki?

Sensizliği yaşamaya alışmaktan da korkuyorum. Sensiz olmaya alıştıktan sonra bir gün çıkıp gelsen seninle yeniden birlikte olmayı beceremem diye korkuyorum. Bir çözümü olmalı bu işin. Var biliyorum ama ben bulamıyorum.
Sevgilim gitmeseydin, en tutkulu aşkın, en koyu sevdanın, en güzel masalın kahramanı olacaktın. Ben seni sevecektim, hiç bitmeyen bir aşkla.

Hep sana bakacaktım, hiç yorulmadan. Hep sana dokunacaktım hiç bıkmadan.
Ayaktayım ve yaşıyorum. Özleme, çaresizliğe, vefasızlığa ve tek başına taşıdığım bu aşka rağmen yaşıyorum.

Geleceğe dair umudumu yitirmedim henüz. Şimdi her neredeysen başını gökyüzüne çevir ve en parlak yıldıza bak... İşte oradayım ben, seni izliyorum. Hala yüreğindeysem, hala bana dair özlem varsa içinde ve hala aşkı yaşatıyorsan içinde... Sevgilim, orada durma, bak ellerim burada...

[ƒяαмвυαz]

Artık gitme demeyeceğim, zaten iyice hazırsın bu sefer.
Herşeyi yanında götür; anılarımızı, umutlarımızı, sevgimi de al belki lâzım olur.
Tek kelime etmesem diyorum, ama etmeliyim, sana bilmediğin bir şeyden
bahsetmeliyim; kendimden. Evet, onca zaman tanıdığını sandığın benden.
Hırçın yanımı gördün daha çok, oysa öyle uysal bir çocukmuşum ki.
Neydi beni zaman zaman hoyrat yapan?
Sanırım, düşünmedin.
Birini ayrı tutsam da renklerin hepsini sevdim, mevsimleri de.
Aslında çok şey var sevdiğim,
kavgalar ve savaşlar dışında bir de niye olursa olsun vedalaşma anları,
İsterdim ki uyumlu halimi yaşasaydın daima ama bana hep vurgun
saatlerinde geldin, ya da sen vurdun.
Uzaklara bakardım uysal çocukluğumda içimde dolmayan derin boşluğumla,
denizden gelecek bir gemi bekledim durdum,
sonra yıldızlara baktım yıllarca ve sen sandığım bir yıldıza.
Kadınlar, erkekler, çocuklar ve şehirler tanıdım, çoğunu da sevdim.
Aşklarım da oldu, hem de uğruna ölebileceğim aşklar, ama en çok seni sevdim.
Ve şimdi gidiyorsun, evet git içimdeki melek sana dua edecek.
Sanırım kahrolmayacağım bu veda sahnesine - senin baban öldü mü?
Bu gidiş ölümden beter olamaz.
Hangisi doğru bilmiyorum,
Seni uğurlayıp öylece kalmak mı?
Yoksa, benim uyumamı bekleyip gitmen, benim de sensiz sabaha uyanmam mı?
Bence şimdi git, hayır gitme! Yani git de önce üstümü ört, ben uzanayım şöyle, ışığı kapat ve git.
Hayır hayır gitme!
Yani git de ışığı yak git, ben karanlıktan korkuyorum da!
Hem sensizlik hem karanlık bu kadarı fazla.
Üstümü de örtme bu şevkat de fazla, ışıkların hepsi açık olsun.
İçim burkuluyor sen nasıl gidersen git.
Dur, burayı iyi dinle; birkez daha söylüyorum ve son kez.
Seni seviyorum.
Sen giderken ben içimden haykıracağım 'kusursuz bir aşktı bu' diye.
Kusursuz bir aşktı benim sana büyüttüğüm sen ne yaşadın bilmiyorum...

Yine de tanıdı gönlüm yaşadı
Bir kusursuz aşk büyüttüm sana pişman değilim

Her akşam vaktinde bu gönül üzülür
Hüzünle dolar seni düşünür
Şimdi çok uzakta kimbilir neredesin
Geri dön ya da dönme ben sendeyim

[ƒяαмвυαz]

Yok oluyorsun artık mısralarımda
Sana olan duygularımda, içimdeki sende
Sana her yaklaştığımda uzaklaşmanda
Benden bir parça uzaklaştırdın
Bitiyorsun canım sönüyorsun artık
Ben hep seni bekleyeyim derken gidiyorum artık
Daha dün sen geçtin aklımdan
Bugünse geçen zamana yenik düştün
Artık veda zamanı son cümlelerdeyim
Sana hep geldim ama bu defa gidenlerdenim
Yolum uzun gönlüm kırık
Aramızdaki yollar çok büyük
Hadi şimdi tek bir kelime etme
Zaten kırık sana bu yürek
Arkanda kalmadı artık seven
Ben gidiyorum desem de hep
Hiç gidemedim sana olan sevgimden
Ama bu defa sana olan sevgim kaldı yerinde
Ben gidiyorum sabahın en erken vaktinde
Güle güle diyemem ben senden vazgeçerken gülemem
Hadi sende git daha fazlasını isteme
Gün biterken ben giderken sen beni sevdiğini zannederken
Güle güle aşkım senden vazgeçerken güle güle

[ƒяαмвυαz]

dogum günün kutlu olsun...
ben şimdi yavaş yavaş ölüyo olsam da
hiç haberin olmasa da sonumun yaklaştığından
yine de iyi ki doğdun
ve ben iyi ki tanıdım seni
öğrendim aşk diye birşeyin olmadığını
asıl hakim olanın vefasızlık olduğunu
gurur uğruna nelerden vazgeçebileceğini insanın
yanlışa bir kere tutuldu mu
nasıl da sarıldığını insanın hatalarına
doğum günün kutlu olsun...