İlknur Çekici

[GooD aNd EvıL]

Gitme Yüreğimden

Gitme yüreğimden sevgili
Silemem izlerini
Zamansız yarınlarda solurum dertlerini
Gitme yüreğimden sevgili
Ezilirim hasretinle
Ulaşamam engin mavilere
Gitme yüreğimden sevgili
Kalırım karanlığa
Erişmez *******im tozpembe sabahlara

Parmak uçlarımda bile
Dolaşırken deli sevdan
Saçlarımın karasına
Gizlenmişken gönül yaram
Gitme yüreğimden sevgili
Düşürme gözümden sevmeleri
Yorma zamansız yeşeren kırılgan güvenimi

İlknur Çekici

[GooD aNd EvıL]

Gönülden Yaralıyım

Ben bir hastayım
Gönülden yaralıyım
Sen ise benim
Hem doktorum hem ilacım
Ne olur geç kalma
Yaram çok ağır
Gecikirsen eğer
Mezarım hazır
Mezarım temiz olsun
Kalbinde bir yer bulsun
Senin her gülümsemende
Üstü mutluluk dolsun

(26.05.1993/İSTANBUL)

İlknur Çekici

[GooD aNd EvıL]

Gösteremedim Sevgimi

Bir rüzgara kapıldım
Yıllardır yorulmadım
Sevgine çok alıştım
Gelecekle barıştım

Korkularla doluydum
Dertlerle boğulmuştum
Mutlu ettin sen beni
Sevdirdin her şeyi

Anlamadın ama
Tükenmeyen sevgimi
Gösteremedim belki
istemeden gerçeği

İlknur Çekici

[GooD aNd EvıL]

Göynük

Gelin gibi süzülür
Puslu semada evlerin
Sarıyla,yeşille,kahveyle
Bütünleşir her yerin
İlkbaharda değişir
Yeşilin binbir tonu
İnsanı şair eder
Bu renklerin uyumu

Sünnetin,Çubuğun,Akşemsettin'in
Gün aşırı gittiğim mesire yerinin
Yarattığı huzuru
Bulamadım başka yerde
Bakmaya kıyamadım
Nazar değecek diye

Zafer kulesinin gölgesi
Düşüyor fitursuzca
Hayallerimin en güzel
En gizli köşesine
Değişmem seni Göynük
Değişmem hiçbir yere

(09.03.2005 - Göynük/BOLU)

İlknur Çekici

[GooD aNd EvıL]

Gözlerinin Yeşili Karışıyor Hüzünlere

Sisler ardında kalan baharlara takılı aklım;
Kitaplar dağılmış dört bir yana,
Mısralar matem tutuyor yokluğuna.
İnceden mum ışığı; eşlik ediyor yalnızlığa.
Perdemi kapadım senle gelen ilkbahara;
Hafiften araladım kalbimi, zamansız sonbahara.
Telefon desen dilsiz yol alıyor muammaya.

Yinede, bazen ellerin değiyor ellerime;
Sesin takılıyor sessizliğe;
Gözlerinin yeşili, karışıyor hüzünlere;
Sevgi sözlerin sıçrıyor defalarca beynime.
Gidişine halaylar çekiyorken mutsuzluklar;
Dolandıkça dolanıyor yokluğuna korkular;
Timsah gözyaşları döküyor masum görünen yalanlar.

Böyle anlarda yıldızları kurban ediyorum ayrılığa;
Ayı desen alaşa ediyorum uçuruma;
Rüzgarın sesini bırakıyorum çıkmaza;
Sonra da ağlıyorum yalnızlığın kollarında.
Sünger çekerek bir bir sızlayan anılara;
Aldırmadan belki de kanayan yaralara;
Seni bırakıp koşuyorum, anlamsız yarınlara.

İlknur Çekici

[GooD aNd EvıL]

Gurbet

Gurbet kanatır bedeni sancır duygularım
Apansız inen güne uyanır yalnızlığım.
Sevinçlerim dağılır karanlık köşelere
Gülüşlerim çoktan yerleyeksan bu şehirde.

Dinmiyor karanlık, tükenmiyor kuytularım
Issız bir sahile demir attı baharlarım.
Gençliğim soluverdi mazinin kollarında
Güzel olan ne varsa dağların arkasında.

Saçlara yağan kar gizlenmiyor karalara
Yüze düşen gölge silinmiyor yokluğunda.
Vuslat ertelenince bilinmez yarınlara
Sızlıyor yaralar; sevdanın kollarında.

İlknur Çekici

[GooD aNd EvıL]

Gülüm

Her yeni aşk yeni umut
Mutluluğa eş gülüm
Hüzün ardından doğan
Gözlerin ilaç gülüm

Nice deli sevdalara
Emek verdi bu yürek
Bu sevdanın izleri
Kaldı gitmez be gülüm

Yüreğimin son izi
Hiç bitmeyen aşk sözü
Gözlerimin güneşi
Yüreğime dol gülüm

İlknur Çekici

[GooD aNd EvıL]

Güneş Gözlüm

Böyle mi karışacaktı sevdamız bilinmeze,
Böyle yalnız mı kalacaktık.
Güneş gözlüm böyle mi solacaktık.
Sen ki her gece kıyılarıma vuran
Nazlı rüya,
Sen ki ruhumu okşayan
Deli bahar,
Zamansız mı yorulacaktı yüreğimiz.
Biz ayrılığı sadece hüzzam şarkılarda bilirken,
Mutsuzluğu sayfa sayfa kitaplarda okurken;
Farketmedik, karlar yağdı aşkımıza;
Hiç çıkmayan dilekler, nasip oldu yarınlara.

İlknur Çekici

[GooD aNd EvıL]

Hasret

Güneşe hasret çiçek gibi
Susuz kalan toprak gibi
Dağları delerim ferhat gibi
İste yeter sevgilim

Hasret yetti canıma
Gözler dalar uzaklara
Gel desen yanıma
Canım feda yoluna

[GooD aNd EvıL]

Hata

İçinde nedensiz bir boşluk, gözünde yaşlar
Ansızın kanına giriyor hüzünleri;
Darmadağın ediyor bedenini.
Sonra lanetler dökülüyor dilinden,
Acıyor duyguları, karaya çalıyor sabahları.
Ve anlamsız bir pişmanlıkla kapanıyor son perde;
Ayrılık dileyen dili susuyor,
Buz tutan kalbi çözülüyor,
Karamsarlıktan sıyrılıyor düşünceleri,
Ona koşuyor ayakları.
Nafile çabalarken son baharda;
Bulamıyor sevdiğini.
Sonra uyanıyor uykudan;
Bakıyor etrafına ve anlıyor.
Geriye dönüşün imkansız olduğunu,
Severken yapılan hatanın hüsranla son bulduğunu.

İlknur Çekici